Boom Tayayap

IMAGE Test: Bulimaw

noreply@blogger.com ("Carlo") — Sun, 08 Mar 2009 16:13:00 +0000

Gotta test them all!

BLOG Test

noreply@blogger.com ("Carlo") — Sun, 08 Mar 2009 15:37:00 +0000

NEW UPDATE By: edison.ferrer06---I wanna test it again! CONTENTS OF OLD POST:

This is a blog test!

BLOG Test

noreply@blogger.com ("Carlo") — Sun, 08 Mar 2009 15:37:00 +0000

I updated the Post "This is not a test anymore!"

Image Testing

noreply@blogger.com ("Carlo") — Sun, 08 Mar 2009 15:34:00 +0000

This is an image test!

Sagot sa Bulungan

noreply@blogger.com ("Carlo") — Thu, 11 Sep 2008 15:48:00 +0000

Patuloy ang pananahimik bagama't malakas ang ihip ng hangin. Dinig sa bawat pasilyo ang ugong na nakapangingilabot. Ngunit ang malamig na simoy ng hangin ay tahimik na iniinda. Pinili naming manahimik.

Patuloy ang bulung-bulungan, mga usap-usapan, mga haka-haka. Ngunit sila'y walang nalalaman. Salita ng salita. Wala namang mga laman. Kami sana'y yayanig sa paligid. Ngunit kami'y nagpipigil. Ang swerte naman nila.

Ang kabilang dulo ng linya ay walang kibo. Ang kabila pinukaw pa ang isip ng ibang tao. Kung tunay ngang hangad niyo'y patas na kumpetisyon, hingin nyo rin ang panig ng nasasakdal. Walang masamang kampihan ang naagrabyado. Wag lang tratuhing hindi kapwa ang natuturo.

Kami'y hindi kumikibo. Kami'y hindi sumasagot. Binabato na ng semento sa ulo, kami'y nagtali upang hindi makakilos. Kami'y hindi magtatanggol laban sa mga taong walang bait sa ulo.

UP-NDSG-3 post 2

noreply@blogger.com ("Carlo") — Tue, 09 Sep 2008 06:03:00 +0000

Testing 2

Blog mula sa UP

noreply@blogger.com ("Carlo") — Tue, 09 Sep 2008 06:00:00 +0000

Tae! Ang galing namin!!

hello world 3

noreply@blogger.com ("Carlo") — Fri, 29 Aug 2008 14:33:00 +0000

hello world 3

Hello World 2

noreply@blogger.com ("Carlo") — Fri, 22 Aug 2008 16:04:00 +0000

Testing lang.

Hello World

noreply@blogger.com ("Carlo") — Wed, 13 Aug 2008 16:19:00 +0000

This is a test

Tagubilin at Habilin

noreply@blogger.com ("Carlo") — Wed, 14 May 2008 09:17:00 +0000

ni J. Lacaba

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una’t huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

Sa edad kong ito, marami akong maibibigay na payo.
Mayaman ako sa payo.

Maghugas ka ng kamay bago kumain.
Maghugas ka ng kamay pagkatapos kumain.
Pero huwag kang maghuhugas ng kamay para lang makaiwas sa sisi.
Huwag kang maghuhugas ng kamay kung may inaapi
Na kaya mong tulungan.

Paupuin sa bus ang matatanda at ang mga may kalong na sanggol.
Magpasalamat sa nagmamagandang-loob.
Matuto sa karanasan ng matatanda
Pero huwag magpatali sa kaisipang makaluma.

Huwag piliting matulog kung ayaw kang dalawin ng antok.
Huwag pag-aksayahan ng panahon ang walang utang na loob.
Huwag makipagtalo sa bobo at baka ka mapagkamalang bobo.
Huwag bubulong-bulong sa mga panahong kailangang sumigaw.

Huwag kang manalig sa bulung-bulungan.
Huwag kang papatay-patay sa ilalim ng pabitin.
Huwag kang tutulog-tulog sa pansitan.

Umawit ka kung nag-iisa sa banyo.
Umawit ka sa piling ng barkada.
Umawit ka kung nalulungkot.
Umawit ka kung masaya.

Ingat lang.

Huwag kang aawit ng “My Way” sa videoke bar at baka ka mabaril.
Huwag kang magsindi ng sigarilyo sa gasolinahan.
Dahan-dahan sa matatarik na landas.
Dahan-dahan sa malulubak na daan.

Higit sa lahat, inuulit ko:

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una't huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

Maraming bagay sa mundo na nakakadismaya.
Mabuhay ka.
Maraming problema ang mundo na wala na yatang lunas.
Mabuhay ka.

Sa hirap ng panahon, sa harap ng kabiguan,
Kung minsan ay gusto mo nang mamatay.
Gusto mong maglaslas ng pulso kung sawi sa pag-ibig.
Gusto mong uminom ng lason kung wala nang makain.
Gusto mong magbigti kung napakabigat ng mga pasanin.
Gusto mong pasabugin ang bungo mo kung maraming gumugulo sa utak.

Huwag kang patatalo. Huwag kang susuko.

Narinig mo ang sinasabi ng awitin:
”Gising at magbangon sa pagkagupiling,
Sa pagkakatulog na lubhang mahimbing.”
Gumising ka kung hinaharana ka ng pag-ibig.
Bumangon ka kung nananawagan ang kapuspalad.

Ang sabi ng iba: “Ang matapang ay walang-takot lumaban.”
Ang sabi ko naman: Ang tunay na matapang ay lumalaban
Kahit natatakot.

Lumaban ka kung inginungodngod ang nguso mo sa putik.
Bumalikwas ka kung tinatapak-tapakan ka.
Buong-tapang mong ipaglaban ang iyong mga prinsipyo
Kahit hindi ka sigurado na agad-agad kang mananalo.

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una't huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

Inilathala ng Bulatlat

*Ang “Tagubilin at Habilin” ay kasama sa album ni Armida Siguion-Reyna na POP LOLA. Ang background music ay kay Ryan Cayabyab.

WALA lang

noreply@blogger.com ("Carlo") — Tue, 15 Apr 2008 13:44:00 +0000

Narito ako't dumapa,
nag-iisip ng salita,
nagmumuni sa kama,
upang bumuo sa wala.

Narito ako't umupo,
humahanap ng kataga,
napapakamot sa ulo
upang makabuo mula sa wala

Itongayo't humilata,
balik-aral sa wika
dahil tila nangangapa
na makalikha sa wala

Ako'y di mapakali
sa ginagawa'y nawiwili.
Isa kasing hamong maituturing
ang magka-obra mula sa wala

Not Because of Boredom

noreply@blogger.com ("Carlo") — Sun, 24 Feb 2008 15:47:00 +0000

A Moon Serenade

At the passing of the night
there a shining knight
silently stands by
the barely lit sky

Him with his majestic light
accompanied by stars bright
is the only Moon in sight
for his is the world tonight

Watching the world with intent
Keeping its secrets at his best
While the world sleeps to rest
He travels and patrols to the west

Moon, residing in the dark
Your existence is blessed
Your light cuts through the night
Making sure there will be morning bright

Moon residing in the dark
Your existence is cursed
Your tears eaten by the black void
Unheard by stars million miles away

It Says What It Says

noreply@blogger.com ("Carlo") — Sat, 23 Feb 2008 15:35:00 +0000

Lame

Just plain lame
Who people are
What people are
Why are people

Just plain pathetic
Where people stand
How they make a stand
then, masked, they stand

Lame, lame, lame
Simply pathetic
Faceless we are
though, unmasked, we are

A Reason Each

noreply@blogger.com ("Carlo") — Wed, 02 Jan 2008 15:57:00 +0000

I couldn't. Why? I have no money. I'm still a student and not yet earning.

I shouldn't. Why? I have no time. Studies, video games. Too much to do.

I wouldn't. Why? She gives me enough reason not to. She tells me to court this girl that I do not like at all. No offense there.

Man, she really wants to see me pissed off. If that's what she wants, she's gonna get it.

And you, the reader, don't go asking what I'm talking about. Know how to read, dimwit.

Not Really Because I Wanted To

noreply@blogger.com ("Carlo") — Thu, 20 Dec 2007 13:40:00 +0000

My own Christmas Wishlist (in no particular order and no particular reason):

1. Sony PSP

2. Sony PS3

3. Nintendo Wii

4. Nintendo DS

5. Laptop

6. Another desktop (a more powerful one of course)

7. My own Gundam model collection

8. Money

9. Time

10. Life

Wala lang. Nainggit lang ako sa mga taong ramdam na ramdam ang Pasko. Baka kasi maramdaman ko na ring magpa-Pasko pag nagsulat din ako ng ganito.

Unfortunately, I was wrong.

A Little Late

noreply@blogger.com ("Carlo") — Thu, 06 Dec 2007 14:04:00 +0000

Matagal ng tapos ang naganap sa Manila Pen na tila mas exciting na replay ng nangyari sa Oakwood. Replay na naging mas exciting sa live. Kakaiba talaga. Buti di ako pumasok nun.

Pero tulad na lang ng replay, hindi ako natuwa sa ginawang iyon ni Trillanes. At magpapasalamat lang ako sa kanya. Salamat, Trillanes. This country's downfall just got a bit closer. Just wait. In your cell.

Isang malaking palya ang ginawa ni Trillanes. Magkagayon man, ano naman kung magtagumpay siya? Wala namang maiiba.

It failed to inspire the people. Though it is a fact that many Filipinos want PGMA out of the office, what will the masses achieve? Papalitan lang sya ng mga taong katulad ng mga nagpatalsik kay Erap noon.

Trillanes's call for a movement wouldn't succeed because the people are tired. Ayaw ng mga tao na mangailangan pang kalabitin ang gatilyo. Ang mikropono ng mga tao ay lawit na ang dila. Sawang sawa na sila sa paikot-ikot na lang na takbo ng pulitika. Ayaw na nilang magpagamit pa dahil alam nilang mapa-oposisyon man o administrasyon, parehong may mga gahaman at makakapal ang mukha.

Hindi kasi sumasapat ang sipain lang sa pwesto ang pinuno at siya'y palitan. Nararapat din na magkaroon ng pangkalahatang pagbabago. Kung matatanggal ang nakaupo ngayon at makakasuhan, dapat ding ikulong ang mga pinuno ng oposisyon dahil maging sila ay mga dungis.

Ayaw na kasi ng masa ng dugo o ng pawis o maging ng laway. Tuyot na kasi ang mga panahong iyon. Hindi pa ba sapat na ang pangalan ng EDSA ay naabuso na? Do we really have to wait for a war to break out before we know what really the problem is?

If your considering that the root of the problem is the one at Malacanang, then you're way off. That woman, or whoever, is sitted at Malacanang is just one of the many fruits of the true cause. At habang wala tayong ibang inatupag kundi ang banatan ang bunga, hindi natin napapansin na ang ibang prutas ay nakapaglaglag na ng kanilang mga buto sa lupa upang lumikha ng mga panibagong problema.

Sana lang ay wag tayo mawalan ng pag-asa. Marami pang bukas at ang manalangin lang sa Diyos ay hindi kailanman sasapat upang mailigtas tayo.

Tula ng Aking Mga Tula

noreply@blogger.com ("Carlo") — Thu, 01 Nov 2007 16:11:00 +0000

Salitang tagpi-tagpi
patung-patong at sari-sari
kataga'y tila tinahi
pinipilit kahit nakakarindi

Tula ng puso
yan ay laging uso
hindi man masabi ng bibig
o kaya'y masaliwan ng himig

Tula ng ngitngit
nagsusumigaw na tinig
pero nananatiling tahimik
kunwari'y hindi umiimik

Tula ng luha
nabubuo sa dusa at aba
kahit pa papel ay mabasa
panulat, sumusulat ng kusa

Tula ng halakhakan
minsan nakikiisa ang kalangitan
pero sa lahat ng aking likha
pinakawalang kwenta ay sila

Sa pag-ibig, poot, saya o luha
tula, laman ay aking diwa
sana lang pagpasensyahan na
ganyan lang talaga ako manula

Magwawakas na

noreply@blogger.com ("Carlo") — Wed, 17 Oct 2007 16:11:00 +0000

Sana tapos na. Sana. Sana.

Ito ang paulit-ulit na bumubulong saking isipan. Di ko alam kung sinong nagsasabi. Di ko alam kung saan nanggagaling.

Yan din ang laman ng halos lahat ng statusboxes ng mga nasa listahan ko sa YM. Lahat hinihiling na matapos na. Lahat nagmamadali. Lahat gusto ng makatikim ng pahinga.

Habang ako'y nakaupo, nag-iisip at ipinipindot ang mga salitang napupulot ko sa nalulusaw ko ng utak, tila ba bumagal pa ang oras. Oo, pumayapa ang mundo. Tumahimik pero bumagal ang oras.

Humaba pa lalo ang pagitan ng sakripisyo at ang kapalit nitong saya. Ang akala ko, natin, nila, namin, mo, ninyo na pagwawakas ng paghihirap na ito ay hindi pa rin abot-kamay.

Naabot man ito ng ating mga palad, unti-unting ito'y dumudulas palayo. Palayo ng palayo hanggang sa ito'y dahan-dahang maglaho sa panigin.

Kung ito man ay nahuli na natin sa ating nakakuyom na mga kamay, ito'y nagpupumiglas at dahan-dahang makakawala. Maihuhulog. Mabibitawan. Mababasag. Tuluyang madudurog hanggang sa ang pinakamaliit na piraso ng bubog nito ay di na natin makikita pa.

Bagama't dumating man ang hinihintay nating katapusan, kapalit naman nito'y panibagong mga alalahanin. Maigapos man natin at maitali sa puno ng nara ang ating inaasam na pagtatapos, tayo naman ay maaaring habangbuhay ng nakagapos sa kapalarang hindi na magkaroon ng kalayaan mula sa mga pagsubok na ito.

Magkagayon man, wag sana tayong panghinaan ng loob. Ang panghinaan ng loob ay katumbas lamang ng pakikinig sa sermon ng pari pero hindi mo naman matandaan kung anong mga pinagsasabi nya pagkaalis mo.

Wag kang yumukod o maawa sa sarili. Ang magsa-walang pakialam ay laging talo. Ang magsa-walang kibo ay para lamang sa mga walang pangarap.

Ang mundong ito'y itinakda na tumakbo sa ganitong paraan. Tumingala ka at tumingin sa langit. Aabutin ko ang liwanag. Samahan mo ko. Makakaya natin.

Difficult to Handle

noreply@blogger.com ("Carlo") — Tue, 16 Oct 2007 14:49:00 +0000

For reasons even I don't know, I have encountered very few 'real' goodbyes in my life. The only goodbyes I've come to know are those that 'end quickly.' Yung tipo bang bukas lang matatapos na agad.

If my memory serves me right, I have not yet said any real goodbye in my entire 18 years, 10 months, and 6days (as this was typed-in) of living.

Maybe because I hate goodbyes. Movies, I guess. And observations, too, I guess.

Everytime someone (or something, maybe) is about to leave, I'm always the one who doesn't feel the need to say goodbye. I always make excuses like "Babalik ka pa naman e," "Nandyan ka lang naman e," "Para namang ang hirap pumunta sa inyo."

I just hate to say it. I just don't want to. I don't want to be sad. I don't want to see someone go, knowing they'll be gone for almost eternity or until oblivion owns my memories of them.

I just hate to shed a tear to for something I think is lame. I don't want to look at myself to see that I was left behind. I was never used to that.

I always look forward to the future, to the hope that tomorrow holds. If I end up knowing that tomorrow doesn't hold a light, I don't care. I still won't see me bowing as if I was left behind. If the situation calls for it, I will be the light of hope. If that would be too much to handle, I want to be one of the people who brought back the hope of tomorrow. But never the one whose heart was left by hope.

I just hate being left behind. I hate being sad. I hate being hurt. I don't know why. Maybe I'm just too tired. Maybe I'm just too afraid. Maybe I just don't want to be weak, anymore.

I guess with this much pride, handling more 'real goodbyes' in the future won't be any easier.

Magkano na kaya ang isang Gundam model ngayon? Hmmm. . . =p

Politically speaking

noreply@blogger.com ("Carlo") — Tue, 02 Oct 2007 14:59:00 +0000

For some reason, I want to blog for the hottest political issue in the Philippines right now, the ZTE Broadband deal for the National Broadband Network (NBN) project of the government. Currently, senate hearings are ongoing (man, do they know anything better to do than senate hearings and/or inquiries?).

Just a few days before this was posted, COMELEC Commisioner Benjamin Abalos resigns from his post. I really don't know his reason(s) for doing so but I guess it's just one of 2 things: the hearings are just too much to bear or it's a part of the government's "Plan B."

Let's start off with this: why would the government want to pay almost $330-M to a foreign broadband company if we already have some of the fastest and biggest broadband networks locally? I really don't have to type it in but it's KICK-BACK.

The chosen representatives of the people of the government of the Republic of the Philippines (PGRP) are FG Mike Arroyo and (former) Comelec Commisioner Benjamin Abalos. Knowing that the project has been drawn from bad paint and covered with another better painting, they expected that smoke will come out somewhere. They started the fire anyway.

The seemingly heroic appearance of Jose De Venecia III (JDV3) may be part of a real rift among the PGRP ranks. Why? The speaker's son's company was kicked away from the kick-back. Which MOTU-Congress won't be angry at his BD if he was snubbed from a "good" deal?

To somehow extinguish the fire, BD must find a way to tame her TL/MOTU-Congress. What she did? Turn the whole PGRP against the "least important" member yet creates a big political effect when kicked out, former Comelec Commissioner Benjamin Abalos. He doesn't play much of a role as a member but when removed, the PGRP can make an excuse for delaying the baranggay elections. Right?

And so they did. Some Neri-man confesses that poor FCCBA tried to bribe him. Knowing the eminent abandonment of him by his comrades, he chooses to "Back-off!"

The End.

*Everything written are merely theory. Believing them won't get you anywhere. I promise.

Background Music

noreply@blogger.com ("Carlo") — Tue, 25 Sep 2007 15:09:00 +0000

Tumutugtog kasi ang 'Anna ni Isshoni Datta no ni.' Nakakita ako ng English transliteration. Ayos.

'We were so close together, but the twilight has a different color now.'

Tahimik ang binata sa harap ng monitor. Panay ang kanyang click pero panay din naman ang tingin niya sa listahan ng mga onlayn sa kanyang instant messenger. Tapos magliliwanag ang kanyang mukha. Nandyan na kasi ang paborito niyang kakuwentuhan. Double-click agad. 'Psst! Hehe.' 'Psst ka din.' 'Yes, sumagot!'

'The abundance of kindness only keeps a distance between us.'

Matagal na silang nagkukwentuhan lagi. Laging nag-uusap sa kung anu-ano. Tungkol sa kani-kanilang mga buhay, mga plano, at sa mga kanilang kasalukuyang karanasan. Nagsimula ang lahat sa simpleng 'Kaklase kita?!' Hanggang sa madalas na silang magkasama. Lumalim pero hanggang sa hangganan na lang ng pagkakaibigan.

'Our coldly ignored hearts are wandering in the midst.'

Hindi na lang pinansin ang mga nadarama. Hindi na kasi pwede. Sinubukan niya ng umamin. Mali. Umamin na siya pero nagbulagbulagan na lang sila. Wag lang masira ang naging pagkakaibigang matibay na.

'If this awkwardness is what it's like to live,'

Sa ginawang pag-amin, may nailang. Nagkaiwasan. Para di na masaktan pa syang lalo, lumayo ang isa sa isa. Ang pagkakaibigan kaya'y naroon pa?

'we shall close our eyes under the cold sky.'

Ipikit ang mata. Yan na lang ang ginawa. Maging bulag. Sa malamig at madilim na kalungkutan. Pagkakaibigan ay naisalba ngunit ang sugat ay lumalim kaya o mawala?

*Ang quoted lines po in english ay transliteration ng chorus ng Anna ni Isshoni Datta no ni ng See-Saw. Ang awit ay theme ng Gundam Seed.

Laman lang siya ng playlist ko

noreply@blogger.com ("Carlo") — Thu, 13 Sep 2007 14:06:00 +0000

Ngayon ko lang na-realize. Sakto din pala ito. Akalain mo nga naman ano?

Nerbyoso

by Rivermaya

Isang gabing kasama ka
Walang ginagawang iba
Kundi mag-usap sa mata

Bigla akong tinawag
Uwian na pala
Pag-lingon ko'y wala ka na
Ilang gabi na 'kong lubhang nagdaramdam
Kahit pangalan mo'y hidi ko pa alam

Sasabihin ko na sana't
Aaminin sa iyo
Lahat lahat ng itinatago ng
Puso kong
Alipin ng kaba
Alam mo naman tayo
Walang magawa
Nerbyoso

Nais ko sanang makapiling kang muli
Kahit saglit lang kahit lamang sandali
Pagka't ilang gabi na 'kong nagdaramdam
Pa'no kung di ka na muling matagpuan
ilang gabi na 'kong lubhang nagdaramdam
kase mahal kita hindi mo pa alam

Ito na naman ako

noreply@blogger.com ("Carlo") — Mon, 10 Sep 2007 15:10:00 +0000

Ako'y humihiling
nagmamakaawa, nagsusumamo
sa kahit sino
na makakabasa nito
makakasaksi sa patak ng luha
makakarinig sa bawat, lahat ng hiyaw
makakagapos sa poot ng isip
makakadama sa lagay ng puso

Ipagkaloob sana ang hiling
ang inaasam, hinahanap
sa kahit anong paraan
hindi kailangan
ang sa alam, palagay
iniisip mo na problema
dahil sa simula
tanto na ang sakit, ugat ng hirap

Kailanga'y gamot, solusyon
hindi nais ang payo
na baka sakali lang
isang maling hinuha, patay
tapos ang lahat ng nasimulan, mawawala
mabuti nga kung madali, sa isang iglap
maglalaho kasama ang galos, sugat, latay, pilat
ngunit hihirap munang mabuti bago maging sa kawalan

Pagkatapos ng Biyernes, Sabado

noreply@blogger.com ("Carlo") — Sat, 08 Sep 2007 06:18:00 +0000

Biyernes:

Nagkaroon ng maliit na pagsasama-sama ng buong tropa sa Bliss. Kumpleto lahat. Si Nyoy, si DJ, si Tony, si John Lloyd, si Aidz, si Franz, si Jaric, si Christian, si Moe, si Red, at pati na rin si John Dee na kapatid ni John Lloyd. Papunta pa lang kami sa "bahay" ay naghahagikgikan na kami. Apat na pizza ang in-order sa pangalan ni Mr. Tayap Santos. Naging walo dahil sa palm card ni Franz.

Wala kaming ginawa kundi mag-PS2, kumain, manood, at magkuwentuhan. Kasama na dun siyempre yung tawanan. Sa sobrang saya, muntik nang hindi mag-uwian. Haha.

Unang beses ko ding uminom ng Red Horse. Pag-uwi ko nga parang sinusunog yung mukha ko e.

Sabado:

I was really looking forward to this day. Swimming sa UP Arcade. Hindi 'siya' lumangoy. Pagkatapos ng klase, nagkayayaan na mag-Jollibee sa Philcoa. Kaso traffic sa u-turn kaya naisipang mag-SM na lang. Pero sa kadahilanang di ko alam, sa Trinoma kami napadpad.

Mabilis kong naubos ang aking pagkain. Sabi nga ni Jaric, "Huling kain mo na ba 'yan?" Di ko nga rin alam kung bakit ako nagmamadali nun e.

Ang isa pang nakakapagtaka, sunod-sunod ang pagbagsak ng mga kagamitan sa paligid. Parang 'yung buong staff ng Jollibee ay clumsy sa araw na iyon.

Nung matapos kaming kumain, nagkakwentuhan na ng biglang sinabi niya, "May boyfriend na nga pala akong bago." Patay. Tinamaan ng magaling.

Wala ng laman ang listahan. Ayoko na muna magdagdag.

Lesson: Pag tumawa ng isang buong gabi, asahan may malas kinabukasan.